Peru: ogen die niet loslaten
trek de deur
van het verleden
dicht
en laat mij het nieuwe licht bekijken,
bevrijd
de vogels
die tussen hart en geest gekneld
de zon vervloeken,
spot niet langer met mijn ernst,
steek helpende handen
door de wolken.
Hoe lang nog
moet mijn ziel
tot eenzaamheid verkopen.
Ik ben de glans van het goud ontwend
en wed op iedere morgen
de bevrijdende lach.
(J. Vanhaelewijn)
Hoofd mutwa, Rwanda: mysterieus, achterdochtig, gesloten
Wij zullen langzaam stiller zijn misschien,
haast ongemerkt wordt zwijgen dan tot spreken.
De dagen lopen zachter door de weken,
we zullen dichterbij de grenzen kunnen zien.
En wat voorbij is lijkt zo'n ver verleden,
zoals een heel oud boek dat lang gelezen is,
een dromend kind dat al verdwenen is
en niets te maken heeft met alles van het heden.
Wij zullen langzaam stiller zijn misschien
en onze angst verbergen achter kleine dingen,
maar in de nachten zal het donker zingen
van wat nog komt en wat je niet kunt zien.
(Johanna Kruit)